Lekker duidelijk

Nederlanders houden nou eenmal van duidelijkheid, dat had ik al snel begrepen. Ik waardeer het meestaal ook, mits die duidelijkheid iets toevoegt aan de conversatie.

Het verbaasd me inmiddels niet meer als een volwassene man even de gezelschap verlaat met de woorden “Ik ga even plassen”. Het hoort bij het leven, plassen. Er is nog een alternatieve versie “Ik ga naar de toilet” - ik neem aan dat het dan iets anders dan “even plassen” betekend. Bijvoorbeeld, dat iemand naar de toilet gaat om even door het geinige boek die daar ligt door te bladeren, want thuis heeft hij hem niet. Of, erger nog, even controleren of ik daar een verjaardagkalender heb hangen, want anders ben ik niet volledig ingeburgerd en er iets onmiddellijk aan gedaan zou moeten worden, gezien dat “even-naar-de-toilet-gaande” iemand straks jarig is.
Het kan natuurlijk ook een andere reden hebben: even zijn eigen gezicht in de spiegel te bewonderen. Iemand in alle privacy te bellen. Zijn neus grondig peuteren. Het haar kammen met de kam die stiekem uit zijn achterste broekzak uitkijkt. Handjes wassen. Weet-ik-niet wat doen. In ieder geval - niet even plassen. Want anders had hij het duidelijk vermeld.

Er zijn gelukkig ook Nederlanders die altijd maar “even naar de toilet gaan” en dat is een zeldzaam geval waar onduidelijkheid duidelijk genoeg is. Meer hoef ik niet te weten. Ik zie je zo terug komen, en dan kunnen wij het verder hebben over de zin van het leven en wat je vakantieplannen zijn.  

Die duidelijkheid is trouwens ook te horen als mensen de informatie over hun (of iemand anders) fysieke houding toevoegen, terwijl het om iets anders gaat. Maar, in tegenstelling tot het toilet bezoek, nemen jullie het hier met de waarheid niet meer zo nauw.
Bijvoorbeeld:  “Hij zit me gewoon uit te lachen” - het doet er niet toe dat die uitlachende iemand niet aan het zitten, maar aan het staan is. Of “Wat loop je steeds te klagen?” terwijl dat klagen in elke lichaamshouding beoefend kan worden: bijvoorbeeld, liggend klagen dat iemand zich misselijk voelt en op het punt staat om zich naar te toilet te verplaatsen, met een andere doel dan “even plassen” (een recente voorbeeld geïnspireerd door het buikgriep virus, mijn excuses). Ik kon geen andere reden vinden om te klagen, en ik wilde een echte voorbeeld nemen, in plaats van iets zitten te verzinnen. Ook al ben ik nu daadwerkelijk aan het zitten. Op een stoel. 

Echter, het schijnt helemaal normaal om uit te roepen “Ik zit mijn ogen uit te kijken” terwijl iemand zich voor een bijzonder interessante vitrine bevindt, beide benen op de grond. Dat iemand hoeft echt niet op de grond in de kou te gaan zitten om geloofwaardig te klinken. 

“Hij zit me te pesten” blijkt ook helemaal in orde, terwijl het pestende partij heel snel aan het lopen is, en de gepeste partij hem probeert te ontsnappen. “Zittend pesten” is anders, naar mijn mening. 

Al in al merk ik dat jullie vaker dan soms duidelijk zitten te liegen. In een staande, lopende of liggende houding.