Krezip nostalgia

Het begon met een gratis cadeau. De gever deed ook niet alsof hij niet gratis was, want, ook in het geval van een cadeau, gratis is in Nederland zeer gewild. Iemand heeft ervoor moeten vechten, in een rij staan, stickertjes plakken, zich naar een supermarkt ver weg met de fiets in het regen verplaatsen, misschien nog iets ergens naartoe opsturen, of zelfs persoonlijk brengen (want anders kost het je een postzegel) – dat is toch veel meer gedoe dan simpelweg naar je portemonnee reiken? Nee, zo lui zijn wij niet, hoor! Wij doen er alles voor – een gratis iets.

Die cadeau, ook al gratis, was wel geslaagd. Als bijwerking brengt het jouw zelfs deze blog post. Opgestuurd zonder een postzegel, direct gratis via het internet bekabeling in jouw handen. Is dat niet mooi meegenomen? (mee met wie? – dat wil ik graag weten, want ik heb hem apart verstuurd, en nog dubbel gecheckt – er zat niemand naast op die kabel. Wie kwam er mee dan? He? Vertel!)

Dat cadeau begon met een oud nummer van Krezip “I would stay”. (http://www.youtube.com/watch?v=kfrGFGHU6YA). Ik zag mijzelf, op een mistige ochtend, fietsend met een grote interne lach (’s ochtends lach ik vooral intern, want anders krijg ik het koud in mijn tanden, en koude tanden zijn een slecht begin van de dag) naar mijn nieuwe, verse, net van een Nederlander afgepakte werk. Eerst via een piep klein parkje, dan een hofje van een kasteeltje, dan via het centrummetje van het klein dorpje met een grote naam, dan langs de gracht, nog door een industrietereintje en daan was ik er al. Op kantoor. Schattig. Niemand die om koffie vroeg (in Polen zijn daar hoog opgeleide, net afgestudeerde vrouwen vaak voor ingezet: om, onder andere, koffie te serveren, af en toe de shredder met een documentje te voeren, iets uitprinten, en nou ja, vooruit, als ze per se iets wilt betekenen vandaag, dan mag ze ook 100 kopieën van het laatste persbericht op de Xerox uitpersen.) Bij mij eerste werkgever in Nederland was koffie automatisch, schreden - dat deed een extern bedrijf, printen en copieren deed iedereen voor zichzelf, en ik had werkelijk iets te doen waarvan ik kon leren.

Mijn leven voelde compleet: met mijn tweedehands fiets, het parkje, het kasteeltje, het dorpje, een echte baan (geen “baantje” dus) en zoveel potentieel. Het leven is namelijk niet compleet als je alles hebt. Het is pas compleet als je iets mist, maar wel over het hoop beschikt om die gat te vervullen. En mijn leven van toen, die was precies zo. Die moest zich nog ontplooien. Ik had kriebels in mijn buik en Krezip in de achtergrond. Een tekst, die vandaag een bijzondere betekenis heeft gekregen (die betekenis voeg ik toe in aanhalingstekens naast de originele versie van Krezip in italics:

If this is true, I thought then, what will I think (Als dit kasteel hier wel waar is, dacht ik toen, wat zal ik doen?)
Will I stay but rather I would get away (zal ik hier blijven, bij dat parkje en dat kasteeltje?)
I'm scared that I won't find a thing (Ik ben bang dat ik hier geen echte vrienden  zal vinden vanwege het cultuurverschil, wel misschien een man – een huwelijk is per definitie gebaseerd op een clash – hoe groter die clash, des te beter voor een gezonde voortuin (“voortplanting” – dat moet hetzelfde als “voortuin” zijn, of niet?)
And afraid that I'll turn out to be alone, but I (dus word ik misschien wel “bemannd”, die een deel van het succes is, maar toch enigszins heel eenzaam, vanwege al mijn familie en vrienden die zich heel ver weg bevinden).

I have to learn, have to try, have to trust I have to cry (Nou, vooruit, ik moet het proberen, zo’n schattig land laat je je niet voorbij gaan. Ik moet die onmogelijke taal proberen te leren, ook al zal het me tranen kosten)
Have to see, have to know that I can be myself (Ik zal het maar bekijken, of het überhaupt mogelijk is. Mijzelf zijn? Die vraag stel ik voor 10 jaar uit, nu weet ik het even niet wie ik ben, vanwege mijn prefrontale cortex die nog niet helemaal af is).

And if I could I would stay (als ik kon, zou ik denk ik blijven, want toen had dhr. Wilders er nog niks tegen)
And if they're not, not in my way (dus PVV lag me niet dwars in de tijden van Krezip-debuut)
I'll stare here in the distance (ik blijf hier, ver van mijn land van herkomst en ik kijk het even aan hoe de situatie zich ontwikkelt)
But I'll grow up to be just like you, yeah (en ik zal het proberen een beetje Nederlands te worden, om wat beter tussen jullie te passen)
I'll grow up to be just like you, yeah (maar toch niet helemaal!)

I see it all I'm sure but
Do I know what's right
I thought I knew but it turns out the other way
I am scared that I won't find a thing
And afraid that I'll turn out to be alone, but I

I have to learn, have to try, have to trust I have to cry (nu moet ik echt huilen, geen aanstellerij)
I have to see, have to know that I can be myself (want het is inmiddels 10 jaar later, en die vraag kan ik niet meer uitstellen, dus ik kom zo uit de kast. Maar niet datgene dat je in gedachten had, ik bedoel: mijn borstkast, waarvan mijn echte hart straks uit zal komen, alleen op een symbolische manier, hoop ik).

And if I could I would stay (En als ik kon, zou ik echt blijven)
And if they're not, not in my way (Als ze mij tenminste niet in de weg staan)
I'll stare here in the distance (maar ik zit daar tussen 9 en 17, van heel dichtbij)
But I'll grow up to be just like you, yeah (en ik zie dat ik er niet meer pas)
I'll grow up to be just like you (want ik ben iemand anders geworden dan dat meisje op dat fiets met een interne lach)

I want to tell you (Wat ik jou wil vertellen is dat mijn lach nu extern is, zelfs ‘s ochtends, want in de auto vriest het niet en bovendien heb ik mijn tanden laten rechtzetten op de kosten van een Nederlandse verzekeringsmaatschappij! Wat een woord, trouwens.)
Why would I try to (Ik probeer het niet meer – ik doe het gewoon. Maar ik zal nooit echt gewoon kunnen doen. Ik zal nooit, bijvoorbeeld, een gratis cadeautje voor iemand gaan halen, want die supermarkt is me te ver, ik weet niks van navigatie en Tom Tom op de fiets is niet handig, ik hou niet van het fietsen in het regen en met de auto kan ik niet, want dan is het niet meer gratis.)
You are all that I can see now (En al dat regen is alles dat ik zie door de tranen van ontroerenheid – (vertel me niet dat zo’n woord niet bestaat, want hij staat hiernaast. Als iets ergens staat, dan bestaat het ook.) binnen regent het nu ook, maar mijn lach is extern, dus het word een mooie regenboog. Ole!)

Why would I try to

And I want to tell you
Why would I try to
You are all I can see now
I know I'll try to

I have to learn, have to try, have to trust I have to cry
I have to see, have to know that I can be myself (ok, sorry, ik dacht dat het al afgelopen was, maar ik zie dat het tegenovergestelde het geval is, in welk geval heb ik geen keuze maar doorgaan, dus ik ga ma door: Ik moet blijkbaar weten dat ik mijzelf kan zijn, ja, daar ben ik in principe helemaal mee eens, ook al in de praktijk is het voor mij momenteel heel moeilijk tussen 9 en 17.00, want ik ben mijzelf, maar iemand anders zou willen dat ik iemand anders was. Ingewikkeld. Nog ingewikkelder dan het gebruik van enkele en dubbele a’s, maar ik geef het niet op!)

But if I could, yeah, I would stay (Maar als ik ook tussen 9 en 17.00 mijzelf kon blijven, zou ik er toch blijven)
And if they're not, not in my way (want ik pak niet zo graag banen of bananen van anderen af, alleen als het echt niet anders kan)
I'll stare here in the distance (Ik zal het maar een tijdje aan gaan kijken, op advies van de huisarts – ik ben er niet geweest, maar als ik wel was geweest, zou hij mij vertellen “paracetamol en een weekje aankijken” – dat advies geef ik dus gratis aan mijzelf vandaag, zonder aansprak te doen op de zieke Nederlandse gezondheidsstelsel, paracetamol hoef ik niet, maar dat andere kan geen kwaad. Bedankt.). Het woord “stelsel” lijkt trouwens heel veel op “tell sell” – misschien kan de regering die stelsel maar verkopen aan een ander land, waar het wel goed werkt (ik hoorde iets over Belgie).

But I'll grow up to be just like you, yeah (Ik denk het toch niet)
I'll grow up to be just like you, like you (hier had Krezip iets anders moeten bedoelen dan dat een Pool net zoals een Nederlander kan worden, want het kan niet. Vanwege de dubbele a’s).

Goed. Daar zijn we dan. Aan het einde van mijn langste Nederlandse post (TNT?) Maar nog niet helemaal.

Het is een fijn land, Nederland. En leuke mensen ook. Behalve die, die niet leuk zijn. Was gezellig, tot de volgende keer! Brrr. Do I grow up to be just like you?